Op het randje van de dood

Djenell Kroes (22)

Student journalistiek – bijna dood door een fout tijdens een operatie

‘Door een operatie waarbij mijn blaas moest worden gehecht, had ik een bijna- doodervaring. Dat is nu twee jaar geleden. Zonder dat ik het wist, bleek de blaas na de operatie weer opengebarsten. Daardoor werd ik heel ziek. Na twee weken ging ik naar het ziekenhuis. Ik kon niets meer zelf, niet lopen. In de wachtkamer begon ik weg te vallen. Ik had niet door wat er gebeurde. Was dit nou het einde? Ik dacht: gebeurt dit nu?

‘De artsen hebben mij snel geholpen en mijn infectiewaardes waren enorm hoog. Als ik vijf minuten later was geweest, had ik het niet overleefd.

‘Op het moment dat ik wegzakte, voelde ik complete rust. Ik had geen angst. De pijn die ik had, verdween ook. Het was een rustgevend moment, en ik kon alles loslaten wat er op dat moment gebeurde.

‘Ik had niet het gevoel dat ik in de overlevingsstand hoefde te schieten’

‘Ik had niet het gevoel dat ik in de overlevingsstand hoefde te schieten, dat ik moest voorkomen dat ik bijna doodging. Ik was me er niet van bewust dat ik op het randje zat. In mijn hoofd was het heel rustig.

‘Tot dan toe was ik nooit echt bang voor. Ik had nog nooit nagedacht over hoe ik mijn begrafenis zou inrichten, laat staan welk liedje ik zou willen horen. Na deze gebeurtenis ben ik me wel bewuster geworden van de dood. Dat is een positieve ontwikkeling. Ik ben meer gaan nadenken of ik wel vaak genoeg tegen mijn familie en vrienden zeg dat ik van ze houd.

‘Wat er na de dood komt, weet ik niet. Ik heb ook niet, zoals andere mensen soms zeggen, het licht gezien. Misschien zie je op zo’n moment wat je zelf wil zien. Ik geloof wel dat er iets na het leven komt, maar nu ben ik vooral bezig met wat ik wil achterlaten voor de mensen hier.’

Manuela Gubbels (54)

Voormalig postbezorger – bijna dood na een ongeluk

‘Bijna vier jaar geleden ben ik midden op een zebrapad aangereden door een busje. Ik ging met de linkerkant van mijn hoofd bijna helemaal door de ruit van het voertuig. Ik was niet meer aanspreekbaar en raakte gelijk in coma. Er moesten twee ambulances en een traumahelikopter aan te pas komen.

 ‘Ik zag in de verte een mooie groene tuin, met dieren en engeltjes die in harmonie speelden’

‘Het moment dat ik aangereden werd, vloog ik uit mijn lichaam. Alsof ik omhoogzweefde, en van een afstand naar beneden keek, naar mijn lichaam dat op de grond lag. Ik ging met mijn moeder door een gordijn. In de verte zag ik een mooie groene tuin, met dieren en engeltjes die in harmonie speelden. Ik zag ook een poort. Ik wist dat als ik met mijn moeder door die poort ging, dat ik niet meer terug zou komen. Mijn moeder pakte me spreekwoordelijk bij de arm en wij gingen onder een boom zitten, die ik later als ‘‘levensboom’’ ben gaan beschouwen. Hier zei mijn moeder tegen mij dat het mijn tijd nog niet was. Ik voelde dit ook.

‘Ik heb acht dagen in coma gelegen, heb een maand in het ziekenhuis gelegen en een maand in een revalidatiecentrum. Ik moest alles opnieuw leren. Ik ben aan mijn linkeroog blind geraakt en heb ernstig hersenletsel opgelopen. Ik was postbezorgster maar ben na mijn ongeluk volledig afgekeurd, voorgoed.

‘Na mijn ongeluk kreeg ik een nieuw inzicht: mijn angst voor de dood was weg. Doordat ik nu weet dat wij mensen enkel en alleen maar liefde zijn, leef ik op een andere frequentie. Ik zie misschien wel slechter, maar ik hoor en ik voel alles.’

Lodewijk Crijns (70)

Huisarts – bijna dood tijdens een narcose

‘Tijdens mijn studietijd eind jaren zeventig, ben ik door zes jongens, nozems, in elkaar geslagen aan de Grote Markt in Groningen. Ik ben hierna naar het ziekenhuis vervoerd, waarna ze mij onder narcose hebben gebracht voor een operatie. Dit was het moment dat ik een bijna-doodervaring had.

 ‘Het was alsof ik miljoenen, misschien wel miljarden kilometers ver tussen de sterren zat’

‘Ik trad uit mijn lichaam, ik verliet de operatiekamer en belandde in het heelal. Ik zag de aarde als een klein bolletje, zo ver weg was ik. Het was alsof ik miljoenen, misschien wel miljarden kilometers ver tussen de sterren zat.

‘Ik ervoer zo’n onvoorwaardelijke liefde. Ik was helemaal blij dat ik nooit meer hoefde te leven op aarde, waar al die strijd, ellende en dat geruzie is. Mijn ziel was in de hemel.

‘Op een gegeven moment keerde ik terug naar de aarde en begon ik te schreeuwen: ‘‘Ik wil niet terug, ik wil hier blijven, ik wil dood blijven!’’ Toen ik in het ziekenhuis bijkwam, probeerde ik gelijk de infusen eruit te trekken. Ik hoopte dat ik zo weer dood zou gaan.

‘Voor mij bestaat de dood niet. Ik heb geen enkele doodsangst meer. Voor deze ervaring was ik altijd op zoek naar de zin van mijn bestaan. Dat heb ik nu niet meer. Ik gun iedereen een bijna-doodervaring. Dan zou het leven veel mooier zijn.’

Kiki Jaspers (45)

Fotograaf en auteur – bijna dood door een veel te late diagnose

‘Van kinds af aan was ik ziekelijk: dun, bleek, met donkere wallen onder mijn ogen, slechte energie. Ik kon ook niet meekomen met mijn klasgenootjes. In de puberteit werden de klachten erger. Ik moest vaak opgenomen worden in het ziekenhuis, maar er was geen diagnose. Iedereen dacht dat het tussen mijn oren zat. Dat bleek niet zo te zijn.

‘In januari 2019 werd ik zo ernstig ziek dat ik niks meer kon, alleen maar in bed liggen, niet eten, niet slapen. Ik had het gevoel dat ik het niet zou overleven. Ik was alleen thuis en niet meer bij machte om iemand in te schakelen. Ik had veel pijn in mijn lijf en veel angst. Mijn zintuigen sloten zich stuk voor stuk af. Ik kon geen connectie meer maken met de buitenwereld.

 ‘Ik belandde in een oneindige omgeving, die heel licht was met een gouden gloed’

‘Na twee dagen kreeg ik mijn bijna-doodervaring. Ik belandde in een oneindige omgeving, die heel licht was met een gouden gloed. Ik kwam los van mijn angsten, onzekerheid en ego, los van alle meningen van iedereen. Tegelijkertijd was ik verbonden met alles, met de natuur, de mensen, de liefde.

‘Gelukkig bracht mijn vader mij net op tijd naar het ziekenhuis. Hier werd voor het eerst mijn dunne darm onderzocht. Ik bleek de auto-immuunziekte coeliakie te hebben. Door de late diagnose was mijn dunne darm zo ver beschadigd dat voedingsstoffen niet meer werden opgenomen en mijn lichaam begon uit te vallen.

‘Mijn bijna-doodervaring is het allergrootste cadeau dat ik ooit heb gekregen. Het verlicht mijn leven. Ik ben elke dag dankbaar dat ik er nog ben.’

Catja de Rijk (61)

Spiritueel coach – bijna dood door een hartkatheterisatie

‘Ik heb in 2016 een hartstilstand gehad tijdens een hartkatheterisatie. Ik had enkel een plaatselijke verdoving en was niet onder narcose. Ik kreeg pijn op mijn borst, enkele seconden, tegelijk voelde ik de kracht uit mijn benen en armen trekken.

‘Ik gleed uit mijn lichaam en kwam terecht in een tunnel. Ik was daar heerlijk aan het schommelen. Er kwam rust over me heen, ik dacht niet aan mijn gezin, ik ging gewoon. En het was goed.

‘Een heldere stem zei dat ik de onvoorwaardelijke liefde terug naar de aarde moest brengen’

‘Ik heb daar zulke grote, onvoorwaardelijke liefde ontvangen. Aan het einde van die tunnel was helder wit licht, daar moest ik naartoe. Vlak bij dat licht hoorde ik een heldere stem die mij zei dat ik de onvoorwaardelijke liefde terug naar de aarde moest brengen.

‘En toen was er een klap, en lag ik weer op de onderzoekstafel. Ik was zo boos en vreselijk emotioneel. Ik had gelijk het gevoel: mijn leven wordt nooit meer hetzelfde. Waarom ik dat dacht, weet ik niet.

‘Begrijp me niet verkeerd, ik houd van het leven, ik wil honderd worden! Dan mag ik het gewoon nog een keer meemaken. Deze ervaring heeft mij innerlijke rust gegeven, ik voel ook geen boosheid meer. Ik leef vooral in het nu.

‘Ik ben in mijn dagelijks leven heel aards, gewoon oma, moeder, dochter. Maar daarnaast, voel ik de energie van anderen sterker, ik voel mensen hun pijn en krijg dingen van overledenen mee. Inmiddels ben ik een praktijk gestart om mensen te helpen naar hun diepere laag te gaan. Mijn bijna-doodervaring is het allermooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen.’