FetLife is een toevluchtsoord in een steeds preutsere samenleving

Spank You Very Much. Zo heet een van de duizenden groepen op FetLife, ‘s werelds grootste platform voor alles rond kink, fetisjen en BDSM. De meer dan honderdduizend groepsleden van Spank You Very Much – veelal spankers en spankees, ofwel uitdelers en ontvangers – praten met elkaar over posities (over de knie of tegen de muur), materialen (een stok of zweep), technieken (platte hand of in een kom) en nazorg (een zak ijs doet wonderen). Op de pagina wemelt het van de rode, glanzende billen.

Oorspronkelijk wilde ik deze tekst aan Spank You Very Much wijden. De naam vond ik komisch, het spanken sensationeel. Het liep anders. Tijdens mijn verkenning van FetLife en de vele, diverse gemeenschappen – Kinky and Geeky, Masters and Slaves, Shibari (een Japanse vorm van bondage), Nipple Play – stuitte ik op mijn eigen onwetendheid. Mensen die niet goed geïnformeerd zijn, verwarren delen van een kink (het touw, de latex, het kaarsvet) met de kink zelf. In spanking zien ze niets meer dan een pets op een bil, bijvoorbeeld – alles dat erbij komt kijken, wat het betekenis geeft, gaat aan hen voorbij.

Dat ondervond ik aan den lijve. Toen ik een oproep deed aan BDSM’ers om mij over hun kinkleven te vertellen, oogstte ik aversie. Velen zagen niets in een gesprek, zagen het als een poging tot aapjes kijken. Mijn vraag – hoe helpt FetLife bij het uitleven van je fantasieën? – was te sturend, te bevooroordeeld. Ook hielp het niet dat ik kinkers in plaats van het correcte kinksters had geschreven. Suf.

Terwijl ik onder vuur lag op het forum, verscheen er in mijn inbox een persoonlijk berichtje. De afzender was anoniem. Zijn mededeling: ik wil best met je spreken, maar: is het een probleem dat we elkaar goed kennen?

En zo zat ik een week later op het terras met Freek (39), een bekende van vroeger en iemand die ik niet snel met deze scene zou associëren. Freek wil het taboe rondom kink doorbreken, vertelt hij. ‘Voor veel mensen is dit een groot deel van hun identiteit. Een deel dat we nu verborgen moeten houden. Het onbegrip is te groot.’

Vereffening

Freek en zijn vrouw zijn elk uur van de dag bezig met dominance and submission. ‘Zij is in alles de baas, ik in alles dienstbaar’, vertelt hij. Zijn vrouw stelt regels op die hij heel precies moet volgen. ‘Zo moet het ontbijt elke dag om zeven uur klaarstaan. Ook mag ik niet beginnen met eten voordat zij begonnen is.’ Zijn vrouw houdt elke overtreding bij. Op zaterdag, als de kinderen uit huis zijn, volgt de vereffening. ‘Mijn vrouw heeft een gewrichtsziekte, dus spanken of anderszins slaan gaat niet’, vertelt hij. ‘In plaats daarvan doe ik een elektrische halsband om. Zij houdt de knop vast en geeft schokken.’

Het onthouden van seks is ook deel van haar macht over hem. ‘Ik draag altijd een kooi om mijn ballen en penis. Mijn vrouw heeft de sleutel. Zij bepaalt wanneer-ie af mag.’

‘Onze kink is een relatievorm die bij onze natuur past’

Tot zijn dertigste worstelde Freek met de verwachtingen die de maatschappij aan mannen oplegt. Het idee dat hij stoer moet zijn, in de leiding – terwijl hij dat van nature niet is. ‘Ik werd er streberig van’, vertelt Freek. ‘Gestresst.’ Gelijktijdig worstelde zijn vrouw met het beeld dat ze zachtaardig moest zijn, dienend – terwijl ze het liever voor het zeggen heeft. ‘Boven alles is onze kink een relatievorm die bij onze natuur past’, zegt Freek. ‘Een soort correctie. En daar voelen we een opluchting bij. We zijn erdoor gegroeid.’

Toch is het ondenkbaar dat ze dit met hun familie en vrienden bespreken. ‘Mijn moeder wil dan honderd uur met me praten’, zegt Freek. ‘Ze zou denken dat ik beschadigd ben. Het is een misvatting dat wij damaged zijn.’ In plaats daarvan vinden Freek en zijn vrouw verwantschap op FetLife. ‘We gaan naar munches, avonden waarop kinksters alledaagse dingen doen. Barbecueën, bordspelletjes spelen. Bij hen kan ik mijzelf zijn. De gesprekken zijn zo vrij, zo openhartig.’

Ook andere kinksters die ik uiteindelijk spreek, benoemen hoe belangrijk FetLife voor hen is. Vic (23), student Forensische psychologie, vindt er aankondigingen voor play parties en deelt er foto’s van haar sessies. ‘Het is een grote familie’, vertelt ze. Op een foto zie ik haar bijna blote borsten, vol beurse, donkere plekken. ‘Vanilla mensen (een bijnaam voor niet-kinksters, red.) begrijpen niet dat ik een blauwe plek prachtig vind’, vertelt ze. ‘Voor mij is het een trofee.’ Meneer Roel (38), werkzaam in de beveiliging en een rasechte dom, komt ook voor veiligheidsredenen op FetLife. ‘Als je iemand in de touwen hangt, moet je wel weten wat je doet’, vertelt hij. ‘Voor je het weet heb je een zenuw afgekneld. Op FetLife kun je workshops volgen.’

https://www.vn.nl/product/vrij-nederland-juli-2026/

Voor kinksters is FetLife een vrijhaven, een ecosysteem dat ruimte biedt aan verlangens die niet worden begrepen door een steeds preutsere samenleving. Geen wonder dat de gemeenschap zich soms defensief opstelt, zegt Freek. ‘Vanwege predators – meestal mannen die denken hier snel even hun slagje te slaan.’ En journalisten dus, die rode billen hebben gezien en vervolgens denken dat ze het hebben begrepen.